آینه

او همیشه می‌خندید. آن‌قدر زیاد که همه فکر می‌کردند هیچ غمی در زندگی‌اش ندارد. وقتی وارد اتاق می‌شد، اولین کسی بود که شوخی می‌کرد. من با خودم می‌گفتم…

تنهایی من آدم عجیبی است. همیشه وقتی همه می‌روند، می‌آید و کنارم می‌نشیند. گاهی دوستش دارم، چون اجازه می‌دهد خودم باشم؛ گاهی هم از او متنفرم، چون…

همیشه، هر وقت به دیدن مادربزرگم می‌رفتم، در گوشه‌ای از اتاق، پیراهنی آویزان بود. هیچ‌وقت آن را دور نمی‌انداخت. من بیشتر اوقات از آن پیراهن می‌ترسیدم…